![\"\"](\"https:\/\/nieuwemeent.nl\/wp-content\/uploads\/2022\/03\/Screenshot-2022-03-18-at-18.27.19-1024x475.png\")
<\/figure>\n\n\n\nIn Amsterdam zijn er na WO2 meer dan 700 speeltuinen van Aldo van Eyck gerealiseerd, nu zijn er weinig over. Het verdwijnen van de speeltuinen wordt tijdens de avond genoemd. Van Eyck dacht onder andere na over de speeltuin als ontmoetingsplaats in de buurt en wilde graag ruimte over laten voor de fantasie van de kinderen in de vormgeving van de speeltuin. Abstracte objecten kunnen op verschillende wijze in gebruik genomen worden, net zoals ook bijvoorbeeld parkeerblokken multifunctioneel kunnen worden. Rond 1880 waren speeltuinen alleen weggelegd voor de rijkere kinderen die lid waren van een speelvereniging. Met de intrede van de auto in de openbare ruimte kwam speelruimte in het geding. De <\/em>evolutie van de speeltuin<\/em><\/a> is een mooi voorbeeld van sociaal maatschappelijke architectuur in de realiteit.<\/em><\/p>\n\n\n\n Tijdens de avond in De Balie wordt er kort gesproken over Constant Nieuwenhuys. Dit jaar wordt de 101e verjaardag van visionair kunstenaar Constant Nieuwenhuys, geboren in Amsterdam, gevierd. De Cobra-kunstenaar wijdde zijn leven aan het vormgeven van de samenleving van de toekomst. Constant zag een utopische wereld voor zich met een niet-werkende creatieve mens in nomadische leefstijl waarin sociale ruimte met elkaar wordt vormgegeven. Dat klinkt mooi, maar hoe vertaalt het beeld van deze \u2018spelende mens\u2019 (homo ludens) zich naar de werkelijkheid?<\/p>\n\n\n\n Ook de kunstenaar moet duidelijk zijn geworden dat er een realiteit is waarin we leven die ons beperkt. Immers, de automatisatie van arbeid die ons allemaal zou verlossen heeft nooit die gedroomde uitwerking gehad. In een wereld die bijna continu in brand lijkt te staan, en nu al helemaal, wat moet je dan met ideaalbeelden die alleen ver op de horizon te zien zijn maar zelden dichtbij lijken te komen? En toch, zo lijkt het het breed gedeelde sentiment die avond, is het belangrijk dat er ge\u00ebngageerde kunstenaars zijn die durven te dromen van een betere ruimtelijke omgeving en leven.<\/p>\n\n\n\n Arna Ma\u010dki\u0107, architect, zegt dat er te weinig geld is voor sociaal maatschappelijke opdrachten in de architectuur, en dat het voor haar moeilijk is vertrouwen te winnen voor bijvoorbeeld een woningbouw project vanuit ervaring in andere domeinen – objecten in de openbare ruimte en andere architectonische projecten<\/a>. De kansen die Ma\u010dki\u0107 krijgt voor sociaal maatschappelijke opdrachten komen bijvoorbeeld vanuit kunstinstellingen. Oudere architect Herman Hertzberger erkent dat het moeilijker is voor jongere architecten om dergelijke aanbestedingen te krijgen maar dat die jonge stemmen juist belangrijk zijn.<\/p>\n\n\n\n Er lijkt tijdens de avond een algemeen verlangen te zijn om meer architectuur te cre\u00ebren die van de behoeften uitgaat van de degenen die het object gaan gebruiken, misschien wel de echte \u2018klanten\u2019 – de bewoners of bezoekers van een gebouw, of een gebied, of een buurt. Arna Ma\u010dki\u0107 is dat gelukt met haar Geheugenbalkon<\/a>. Hiervoor zijn veel gesprekken gevoerd met de mensen die er gebruik van maken en de bewonerskunstcommissie. Indira van \u2018t Klooster, Directeur van Arcam (Architectuurcentrum Amsterdam) zegt dat er meer tijd voor onderzoek moet zijn in projecten.<\/p>\n\n\n\n De titel van de avond \u2018afbraak van architectuur\u2019 impliceert dat er vroeger meer sociale architectuur was. Het kan soms makkelijk zijn te zeggen dat het vroeger beter was. Hertzberger zegt dat het vroeger ook moeilijk was sociaal maatschappelijke architectuur te realiseren, maar dat er nu wel veel meer regels zijn die dat bemoeilijken, en dat het bouwen commerci\u00ebler geworden is en er meer een rendementsdenken lijkt te zijn dan vroeger – doorgaans lijkt men men vooral zoveel mogelijk geld uit een vierkante meter te willen slaan bij gebiedsontwikkeling.<\/p>\n\n\n\n Op een gegeven moment moet er tijdens de avond worden genoemd dat de decentralisatie van de overheid een effect heeft op het bouwen van de overheden. Veel lokale overheden lijken met hun handen in het haar te zitten met hun nieuwe taken en volgens de oudere architect Riek Bakker zitten deze te springen om jonge architecten met idee\u00ebn. Bakker pleit voor meer ondernemerschap bij jonge architecten om in te kunnen springen op deze vraag in de provincies.<\/p>\n\n\n\n Want Ma\u010dki\u0107 meldt eerder dat er bij afstuderenden in de architectuur juist heel veel engagement en de wens naar sociale betrokkenheid te vinden is. En weet de burger wel wat de architect voor hen zou kunnen betekenen? Floris Alkemade, voormalig rijksbouwmeester, zou graag zien dat er meer ruimte voor utopisch denken en meer samenwerking met kunstenaars komt.<\/p>\n\n\n\n Gus Tielens, Architect, ziet graag dat er minder oplossingsgericht te werk zou worden gegaan in de architectuur, en er meer breed gedacht zou kunnen worden over \u2019wat het zou kunnen worden\u2019. Een meer open vraag. Meer (metaforische) ruimte in projecten, minder (metaforisch) dichtmetselen?<\/p>\n\n\n\n De avond eindigt met alle camaraderie ook in vragen. Hoe ervoor te zorgen dat architecten niet ge\u00efsoleerd zijn maar juist samenkomen om het te hebben over hoe de situatie te verbeteren? Hoe ervoor te zorgen dat de overheid verantwoordelijkheden rondom openbare ruimte naleeft? Want iedereen is er deze avond het er wel over eens dat er veel meer ruimte moet zijn voor architecten met een maatschappelijk doel.<\/p>\n\n\n\nTe Weinig Geld Voor Sociaal Maatschappelijke Projecten in De Openbare Ruimte?<\/h2>\n\n\n\n
Conclusie<\/h2>\n\n\n\n